Het grappigste, leukste en lekkerste in Dali

1. Het grappigste object gezien in de winkeltjes van Dali: Helmut Lotti's Latino Love Songs

 

2. Het leukste gedaan in Dali: een fietstocht rond het Erhai-meer

 

Ik heb nog eens ondervonden dat ik het meest geniet van op een fiets te zitten en op mezelf de omgeving te verkennen. Op een goede mountainbike dit keer (met functionerende remmen en een zadel op de juiste hoogte). Om daarmee over kleine paadjes langs het meer te fietsen, onderweg een hoop dorpjes passerend. Het meer is zo groot dat het zeker twee dagen zou duren om er rond te geraken. Daarom fietste ik gewoon een paar uur in de ene richting (het meer rechts houden, de bergen links) tot ik vermoedde dat ik halverwege een aangename afstand zat en dan ongeveer dezelfde weg terug.

mijn picknickplaats



Het fietspad



De straat in een van de dorpjes

's Avonds werd mijn goed gevoel een beetje teniet gedaan... door een soort van jaloezie. In de jeugdherberg ontmoette ik een paar mensen die in Bangkok een fiets kochten en zo onderweg waren in China. Dat is toch wel mijn grote droom: zo'n trip kunnen ondernemen.

 

3. Het lekkerste gegeven in Dali: een Belgische wafel

 

Een van die fietsers was een Belg. Hij wees me op een Gentenaar die hier in Dali Belgische (Brusselse) wafels verkoopt, met chocoladesaus en slagroom. Jammie! Dat was mijn lunch vandaag. Het is hier al de hele dag aan het regenen. Ik voel me precies in Belgie (hoewel het daar nu heel warm is, naar 't schijnt) en dus vond ik dat ik me ook westers mocht gedragen.



Morgen verlaat ik Dali om nog wat te stijgen tot in Lijang, een oud stadje dat sinds 1999 Unesco werelderfgoed is.

De kans bestaat dat ik vanaf dan weer niet op mijn blog geraak. Wie mijn schrijfsels in dat geval emailgewijs wil ontvangen, moet maar een mailtje sturen, dan leg ik een mailinglist aan.

Yuanyang en Dali

Ik zit momenteel in Dali, een leuk stadje met een goede jeugdherberg met een droom van een internetverbinding! Foto's uploaden duurt een eeuwigheid, maar het lukt wel, dus ik mag niet klagen.

Door een combinatie van twee nachten in een steenhard bed, vroeg uit de veren om de zonsopgang (eergisteren) en de bus (gisteren) niet te missen, een poging tot slapen in de nachttrein (die overigens echt wel in orde was) en reizen in het algemeen, was ik vandaag heel moe. Ik heb me daarom getrakteerd op een nachtje in een kamer voor mezelf. Dat is eigenlijk boven mijn budget, maar ik betaal zo'n 7 euro voor de kamer dus daar zal ik me maar niet teveel zorgen over maken.

Maandag heb ik dus een dagje in de bus gezeten, op weg naar de rijstterrassen van Yuanyang. Die rit viel verbazend goed mee! Zeven uur duurt blijkbaar toch niet zo lang. Zeker niet als je een Chinese film voorgeschoteld krijgt die je (mits een beetje fantasie) wel kan begrijpen en als je begeleid door je favoriete muziek uit de mp3-speler naar de prachtige landschappen kan kijken. Bergen, wat een bergen! De Oostenrijker naast mij was iets minder onder de indruk. Wij wonen dan ook in een plat landje. Ik durfde amper zeggen hoe hoog de hoogste 'berg' in Belgie is.

Toen de bus aankwam werden we zowat geschaakt door de mensen van de hostel waar we gereserveerd hadden. We dat zijn vijf personen, die elkaar ontmoetten in de jeugdherberg van Kunming of op de bus naar Yuanyang: een Britse, een Oostenrijker, een oudere Duitser, een Israelier en ik. Toen begon het gezeul met toeristen dat ik echt haat: snel in een minibusje geduwd, in de hostel een tasje thee in de handen geduwd, een duurdere kamer gekregen dan gevraagd, naar de ticketbalie gestuurd om een kaartje te kopen om naar de zonsondergang te gaan kijken, tussen de soep en de patatten toch nog verteld dat we ook nog redelijk wat moeten betalen voor het vervoer daarnaartoe en dan naar het toeristenuitkijkpunt gebracht. Zucht!
Maar het was uiteraard wel de moeite:

De volgende dag moesten we vroeg opstaan (5u30) om de zonsopgang te zien bij een ander toeristisch rijstterrassenplaatsje. We kregen helaas geen spectaculair kleurenspel te zien, maar het had ook compleet achter de mist verstopt kunnen zijn, dus we moeten ons wel redelijk gelukkig prijzen.

Na alle tourist-spots aangedaan te hebben, werden we eindelijk vrijgelaten en maakten we een wandeling van een paar uur door te rijstterrassen. Niet altijd even gemakkelijk om er een wandelpaadje tussen te herkennen, maar ik denk dat we zo goed als geen eigendom van de boeren vertrappeld hebben.

Woensdag was dan weer een transportdag. Eerst terug met de bus naar Kunming (7 uur) en van daaruit met de nachttrein naar Dali (7 uur).

Hier in Dali is een soort festival aan de gang, waardoor er een hele week lang een gigantische markt is.

Daarna heb ik wat rondgeslenterd in de oude stad. Het is daar propvol met souvenirwinkeltjes (allemaal dezelfde), maar toch plezant om rond te lopen. Anders dan in bijvoorbeeld Thailand kan je gewoon overal naar kijken, zelfs iets vastnemen, zonder dat de verkopers op u springen om hun koopwaar verkocht te krijgen (wat bij mij meestal averechts werkt).

een stuk van de stadsomwalling van Dali
(van hierop heb je een goed uitzicht op de stad zelf, de bergen errond en het meer er naast)

Morgen ga ik waarschijnlijk nog eens een fiets huren (een goede en grote deze keer) om langs het Erhai-meer te fietsen. Dat is het zevende grootste zoetwatermeer in China  (1973 meter boven de zeespiegel). Maar eerst nog eens heel goed slapen in een zacht bed.

laatste dag in Kunming

En hier de mail die ik op 17 april verstuurde:

Ni hao!
Ik ben nog altijd in de jeugdherberg met traag internet en geen toegang tot mijn blog. Ben benieuwd of ik er elders wel op ga geraken, of dat hij geblokkeerd is in heel China. Daarom doe ik het voorlopig maar met mailtjes (en zonder foto's, want dat duurt ook te lang en heel veel heb ik er nog niet).
Gisteren ben ik nogal als een aapje in de dierentuin behandeld, alsof ze hier nog nooit een westerling gezien hebben. Zo had ik me in de namiddag bijvoorbeeld in een parkje gezet dat druk bezet was door Chinese oudjes. Er kwamen er meteen vijf rond mij staan. Ze stonden verbaasd te kijken naar wat ik aan het schrijven was en probeerden tevergeefs een conversatie aan te knopen. Ze begrepen zelfs niet uit welk land ik kom (ook niet met behulp van de wereldkaart in mijn 'point it'-boekje). Na een half uurtje stonden ze eindelijk toe dat ik rustig in mijn boek kon lezen. En toen ik later opstond om te vertrekken, kreeg ik een snoepje in mijn handen geduwd. Super vriendelijke mensen, die Chinezen! Op het einde van de namiddag kwam ik twee Chinese meisjes tegen die mij gebruikten om hun Engels te oefenen. Zo werd het een leuke avond, waarbij zij door hun landgenoten bewonderd werden door hun gezelschap en ik getrakteerd werd op de befaamde rijstnoedels van Kunming en een (tevergeefse) les in het gebruik van eetstokjes.

een paar oude huizen in Kunming
(soms moeilijk te vinden in de snel vernieuwende stad)

Vandaag was het mijn laatste dag in Kunming. En dat werd ook wel tijd, want zo heel veel is hier niet te doen voor toeristen. Maar ik wou hier een tijdje blijven om rustig gewoon te worden aan China. Ik heb
met Hannah en Chris (twee Britten) een tripje naar Xi Shan gemaakt, ongeveer een uurtje van hier met de bus. Daar heb ik mijn benen nog eens getest met een voor mij niet zo heel eenvoudige wandeling naar boven. Heel hard naar boven! Ik was eigenlijk vooral bang om terug naar beneden te gaan (mijn zwakke knieeen indachtig), maar dat bleek geen groot probleem. Dus Evelyn en Sarah, ik heb mijn wekelijkse conditietraining gehad. Ik hoop van jullie hetzelfde!

Morgen ga ik een dagje op de bus zitten, op weg naar Yuanyang. De trip zal zo'n zeven uur duren, terwijl je in Yuanyang maar een dag nodig hebt om te zien wat daar te zien is. Maar naar 't schijnt zou het echt de moeite zijn: een schilderachtig palet van rijstterassen.
Hopelijk geraak ik nadien wel op mijn blog, want ik vermoed dat ik dan
wel interessante foto's te laten zien heb!

Oh ja, om jullie iets minder jaloers te maken: het regent hier momenteel pijpenstelen!

aangekomen in China

Ik heb eindelijk een computer gevonden waarmee ik op mijn blog geraak. Hierbij de mail die ik al naar een aantal mensen gestuurd heb op 15 april:


Ik zit in een jeugdherberg in Kunming (China) met ongelofelijk traag internet. Ik wou op zoek gaan naar een internetcafe, maar vond niet direct iets, dus ik zal het hier maar mee doen. Ik geraak ook niet op mijn blog, vandaar een berichtje via mail.

Ik ben dus in China ondertussen!

Een van de eerste dingen die ik hier zag, in een taxi van de luchthaven naar de jeugdherberg: 'Kunmings Wedding Dress and Photographic Equipment Plaza'. Een vreemde combinatie! Nog vreemder: ik zag alleen maar scooters in de etalages staan!

En ik heb me al in een paar opzichten een van mijn cursisten gevoeld:
-Ik spreek geen woord Chinees en de mensen hier spreken geen woord Engels (ze zijn al trots op zichzelf als ze 'Hello' kunnen zeggen en krijgen bewonderende blikken van hun gezelschap als ze dat doen... en ik kan ze geen ongelijk geven, ik zou het ook geweldig vinden van mezelf als ik hallo, dankuwel en excuseer kan zeggen in het chinees)
-Ik kan hier zo goed als niks lezen, want er wordt heel weinig abc gebruikt (gelukkig staan er in mijn boek en op de kaarten die we hier krijgen wel chinese karakters, zodat ik de weg kan vragen en af en toe dan ook in de juiste richting gestuurd word)
-Ik was even vergeten (?) dat er hier met stokjes gegeten wordt: kramp in mijn handen en armen (zoals mijn alfacursisten die proberen te schrijven), maar wel entertainment voor de andere klanten in het restaurant

Vandaag ben ik naar de Bamboo Temple 'gefietst'. Mijn voeten liggen nogal open door eczeem (afkomstig van mijn spiksplinternieuwe sandalen of de buitenlucht of ... ?) en wou ze een beetje sparen door een
fietstochtje te maken. Ik kon een fiets huren in de jeugdherberg en kreeg er een plannetje naar de tempel bij. Eerst wel drie keer gevraagd of ze echt grote fietsen hadden (en daar een beetje mee uitgelachen), daarna vertrokken zonder te veel na te denken, met een mountainbike waarvan de versnellingen het niet deden, het zadel veeeel te laag stond en de staander constant openflapte. En dan had ik er natuurlijk ook niet aan gedacht dat die tempel boven op een berg zou liggen! Tot zover het sparen van mijn voetjes: te voet vier kilometer naar boven gegaan en zelfs dan redelijk afgezien (ik wist niet dat mijn conditie er zo erg aan toe was).
Maar ik werd wel dubbel beloond:
1. een mooie tempel in een heel rustige omgeving met super vriendelijke mensen

Bamboo Temple - Kunming

2. een aangename terugweg (een kwartiertje afdalen, handen op de remmen en hopen dat de auto's mij op tijd zien)



uitzicht op Kunming tijdens de afdaling



... en aangekomen

Uit het raam zie ik tien thaise vlaggen wapperen. Ik zit echt aan de andere kant van de wereld nu!

Op de bus vanuit de luchthaven richting Bangkok-centrum had ik het moeilijk om mijn ogen open te houden (ik heb zo ongeveer een nachtje doorgedaan op het vliegtuig), maar het was onmogelijk om alle thaise ingredienten niet meteen op te merken: de typische geur die hier hangt, de taal, de plakkerige hitte (terwijl het kei hard regende toen ons vliegtuig landde), Thais geld in mijn portefeuille, een 7/11 of Familymart op de hoek van elke straat, coca cola die anders smaakt dan bij ons, een querty-toetsenbord waar ik de leestekens moeilijk op vind, ... Dat brengt herinneringen boven, dat doet me iets.

Omdat ik geen oog dichtgedaan heb tijdens de vlucht, ben ik nu uiteraard super moe en daarom ook niet in de stemming voor Songkran, Thais nieuwjaar dat hier volop aan de gang is. Het zotste feest van het jaar, waarbij iedereen elkaar nat gooit met water (als je geluk hebt, want het kan soms ook vissaus zijn). De straten staan vol met mensen - groot en klein - gewapend met watergeweren, emmers, grote tonnen, ... In principe wordt niemand gespaard, maar voorlopig (hout vasthouden) hebben ze mij nog met rust gelaten. Benieuwd of ik straks droog terug in de guesthouse geraak...

Een paar conclusies die ik na dit kleine stukje van mijn trip al getrokken heb: ik hoop dat het in China iets minder warm is; ik ga te grote steden vermijden, want ik merk nu al (na amper een paar uurtjes) dat Bangkok me te druk is. Op het einde van mijn reis kom ik hier terug met Anne. Zonder Songkran zal dat wel een andere ervaring zijn en zal ik het hier wel weer leuk vinden, vermoed ik.

Zo, ik ga op zoek naar eten. Ik hoop nog ergens Phad Thai te vinden, voor ik naar China vertrek en mijn voornaamste bezigheid 'hond op mijn bord vermijden' wordt. Eens zien of dat cliche echt waar is.

Tot binnenkort!

ps: ik verontschuldig me nu al voor alle berichten met fouten die hierop nog zullen volgen. Een 'e' met een accent, een deelteken, ... zijn onvindbaar op de aziatische toetsenborden.

Klaar

Alle items op mijn to do-lijst zijn aangevinkt: visum voor China (dankjewel Marijke) en Vietnam zijn in orde, de nodige inentingen zijn in mijn arm gespoten, de kaartjes van mijn fototoestel zijn leeggemaakt, mijn mp3-speler is dan weer gevuld, batterijen opgeladen, de bestelde teenslippers zijn net op tijd toegekomen, ook op het werk heb ik zo goed als alles afgerond,  ik heb beslist welke kledingstukken ik de komende vier maanden ga dragen, er is afscheid genomen van iedereen, ...



Isabels heerlijke afscheidstaart - een perfecte match met de kleuren van mijn blog 



Ik kan dus vertrekken morgen! Wat niet wil zeggen dat ik al besef dat ik vier maanden op reis ga…