laatste dag in Kunming

En hier de mail die ik op 17 april verstuurde:

Ni hao!
Ik ben nog altijd in de jeugdherberg met traag internet en geen toegang tot mijn blog. Ben benieuwd of ik er elders wel op ga geraken, of dat hij geblokkeerd is in heel China. Daarom doe ik het voorlopig maar met mailtjes (en zonder foto's, want dat duurt ook te lang en heel veel heb ik er nog niet).
Gisteren ben ik nogal als een aapje in de dierentuin behandeld, alsof ze hier nog nooit een westerling gezien hebben. Zo had ik me in de namiddag bijvoorbeeld in een parkje gezet dat druk bezet was door Chinese oudjes. Er kwamen er meteen vijf rond mij staan. Ze stonden verbaasd te kijken naar wat ik aan het schrijven was en probeerden tevergeefs een conversatie aan te knopen. Ze begrepen zelfs niet uit welk land ik kom (ook niet met behulp van de wereldkaart in mijn 'point it'-boekje). Na een half uurtje stonden ze eindelijk toe dat ik rustig in mijn boek kon lezen. En toen ik later opstond om te vertrekken, kreeg ik een snoepje in mijn handen geduwd. Super vriendelijke mensen, die Chinezen! Op het einde van de namiddag kwam ik twee Chinese meisjes tegen die mij gebruikten om hun Engels te oefenen. Zo werd het een leuke avond, waarbij zij door hun landgenoten bewonderd werden door hun gezelschap en ik getrakteerd werd op de befaamde rijstnoedels van Kunming en een (tevergeefse) les in het gebruik van eetstokjes.

een paar oude huizen in Kunming
(soms moeilijk te vinden in de snel vernieuwende stad)

Vandaag was het mijn laatste dag in Kunming. En dat werd ook wel tijd, want zo heel veel is hier niet te doen voor toeristen. Maar ik wou hier een tijdje blijven om rustig gewoon te worden aan China. Ik heb
met Hannah en Chris (twee Britten) een tripje naar Xi Shan gemaakt, ongeveer een uurtje van hier met de bus. Daar heb ik mijn benen nog eens getest met een voor mij niet zo heel eenvoudige wandeling naar boven. Heel hard naar boven! Ik was eigenlijk vooral bang om terug naar beneden te gaan (mijn zwakke knieeen indachtig), maar dat bleek geen groot probleem. Dus Evelyn en Sarah, ik heb mijn wekelijkse conditietraining gehad. Ik hoop van jullie hetzelfde!

Morgen ga ik een dagje op de bus zitten, op weg naar Yuanyang. De trip zal zo'n zeven uur duren, terwijl je in Yuanyang maar een dag nodig hebt om te zien wat daar te zien is. Maar naar 't schijnt zou het echt de moeite zijn: een schilderachtig palet van rijstterassen.
Hopelijk geraak ik nadien wel op mijn blog, want ik vermoed dat ik dan
wel interessante foto's te laten zien heb!

Oh ja, om jullie iets minder jaloers te maken: het regent hier momenteel pijpenstelen!