Lang geleden dat ik nog iets gepost heb. Dat komt omdat ik de afgelopen tien dagen gezelschap heb gehad van Marie, een Francaise die ik in Vietnam leerde kennen. Ik denk dat ik daarom iets minder nood had om mijn belevenissen te delen. Ondertussen ben ik weer alleen, maar niet voor lang: over minder dan twee weken ontmoet ik Anne in Laos!!
Het weerzien met Marie vond plaats in Phnom Penh, waar we twee heel gevulde dagen beleefden. De eerste daarvan was op vrijdag 17 juni. Toen bezochten we eerst het Nationaal Museum, waar we kennismaakten met de beeldhouwkunst uit het rijke verleden. Dat was alvast een eerste voorproefje voor wat ons te wachten stond in Angkor Wat. Marie vond het geweldig, ik iets minder. Ik ben zo'n oude beelden doorgaans vrij snel beu.
Vervolgens wandelden we de rest van de dag langs de meeste plaatsen die we gezien moesten hebben en eindigden we de dag met een bezoek aan het Tuol Sleng Museum (S21), om kennis te maken met het gruwelijke verleden van Cambodja. Dit museum is een voormalige school die door de Khmer Rouge gebruikt werd als gevangenis en folterplaats. Bij aankomst werden de gevangenen gefotografeerd en al die foto's plus beelden van de folteringen, worden er nu tentoongesteld. Heel aangrijpend.Onze tweede dag in de hoofdstad begonnen we met een bezoek aan het koninklijk paleis, dat veel weg heeft van Grand Palace in Bangkok: verschillende tempels, goud en een afgesloten deel waar de koninklijke familie verblijft.
Daarna vervolledigden we ons bezoek aan de gruwelijke geschiedenis van dit land door naar de Killing Fields te gaan. Hier werden de gevangenen uit S21 uiteiendelijk naartoe gebracht om te sterven en in een massagraf te belanden. Kogels waren te kostbaar, dus werden de slachtoffers folterend om het leven gebracht. Allemaal nogal heftig, maar het is toch iets waar je stil bij moet staan als je dit land bezoekt. Het is nog geen veertig jaar geleden, dus veel Cambodjanen hebben die periode bewust meegemaakt. Toch straf hoe ze desondanks zo vrolijk door het leven lijken te gaan. Een heel sympathieke bevolking!!
Onze volgende stop was Battambang, waar ik vorige week maandag mijn achtentwintigste verjaardag vierde. Omdat het ook de verjaardag van de koningin was, moest Coco niet naar de les en kon hij ons een dag rondrijden in zijn tuk-tuk. Super! Coco is een vriendelijke, niet opdringerige chauffeur die niet te hard z'n best doet om de toeristen te vermaken met flauwe mopjes. Zo hebben we ze graag!!
Op het programma stond: |
| onze trein |
 |
| onze machinist |
 |
| het landschap vanaf de trein |
Een dorpje waar we foto's konden nemen van de plaatselijke, timide kinderen.
En waar we een visser aan het werk zagen.
Een bezoek aan Phnom Banan, gevolgd door heel lekkere gebakken rijst, vanuit een hangmat naast een vijver vol lotussen.
Een bezoek aan Phnom Sampeau, een tempelcomplex op een berg, waar ook wat grotten te vinden zijn, als je goed zoekt (natuurlijk ook weer door de Rode Khmer gebruikt om dode lichamen in te droppen).
 |
| uitzicht op het platte Cambodja halverwege de klim naar de tempel |
's Avonds waren we moe maar voldaan. Geen energie en geen nood meer aan een bezoek aan de Sky Disco ;-) (dat zal voor een volgende verjaardag zijn)
Dinsdag hielden we het rustig: uitslapen, Battambang zelf verkennen, boek lezen op een terrasje, tijd nemen om wat mails te beantwoorden.
Woensdag reed Marie voor het eerst met een brommer in Cambodja en ik zat achterop (niet helemaal zeker of ik het wel vertrouwde). Zo gingen we op weg naar Wat Ek Phnom. Onderweg passeerden we een voormalige Pepsifabriek. Die is daar ooit gebouwd omdat Coca Cola het monopolie had in Thailand. Pepsi probeerde daar van hieruit hun waar aan de nam te brengen.
Ik kreeg ook de kans om toch een krokodillenboerderij te bezoeken. Een ietwat vreemde ervaring. Ik ben er zelfs echt aangevallen door een krokodil (ik dacht nochtans dat we vrienden waren "Sofie de krokodil..."). Gelukkig liepen we op een twee meter hoog muurtje en zijn het niet echt sprinkhanen.
Bij een van de tempels onderweg bleef onze vinger aan de ontspanner gekleefd voor een reekst foto's van jonge, welwillend poserende monniken.
 |
| ook een mini-blik kunnen werpen op het leven aan de rivier |
 |
| uitrusten na een voetbalwedstrijdje in een school aan een andere tempel op onze weg |
 |
| kokosnoten "plukken" |
 |
| de keuken waarin onze lunch bereid werd |
Terug in Battambang was het weer relaxen geslagen. Ik kreeg er een Japanse massage door een blinde Cambodjaanse vrouw. Niet altijd even ontspannend, soms deed het echt pijn. Maar na een uur verliet ik de tafel met een goed gevoel!
Donderdag brachten we het grootste deel van de dag (zeven uur) door op een boot naar Siem Reap. Prachtige tocht langs drijvende dorpjes, uitgestrekte landschappen, zwemmende kinderen, ... Op de boot leerden we de Utrechtse Esther kennen met wie we een tuk-tuk (niet sterk genoeg voor drie westerse dames en hun rugzakken, gevolg: ketting gebroken) en later ook een kamer deelden.
Terwijl wij naar Siem Reap kwamen voor de tempels (DE reden waarvoor de meeste toeristen naar Cambodja komen), kwam Esther vooral om Engelse les te geven aan kinderen. Ze kon me bijna overtuigen om een week te blijven en haar in het schooltje te vervoegen. Maar er zijn nog een paar andere plaatsjes in Cambodja die ik gezien wil hebben (en binnenkort word ik in Laos verwacht). En ik vind een week te kort om in een organisatie mee te draaien.
Foto's van de boottocht en van de tempels in Siem Reap zal ik een dezer dagen posten. Gisteren ben ik aangekomen in Kompong Cham, morgen vertrek ik naar Kratie (wellicht mijn laatste stop voor ik naar Laos ga). Ook hierover later meer!
 |
| ben al vergeten of ze dood of levend waren, maar dit is een heel gewoon beeld hier in Cambodja |
Update 13 augustus: foto's van de boottrip van Battambang naar Siem Reap:
