prachtige natuur - onaangename busritten

Zoals gedacht heeft het geduurd tot Anne haar eigen weg ging voor ik nog eens de tijd neem om mijn blog aan te vullen.

Ondertussen is de derde domper op de vakantievreugde een feit: ik ben mijn iPod Touch verloren. Hij is ergens uit mijn rugzak gevallen, ik weet in welke straat, maar ik heb hem niet meer terug gezien. Zo'n ding dient eigenlijk voornamelijk om muziek te beluisteren, maar ik had hem - na lang overwegen - in China gekocht omdat je er ook mee op internet kan als je een draadloze verbinding hebt (en het toeval wil dat je dat hier in Zuid-Oost-Azie overal vindt). Ik las er de hoogtepunten van het nieuws via een app van De Morgen mee, volgde de Tour, kon op het gemak skypen, las mijn mails waar ik maar wou, ... Kortom een handig ding. Erger dan het materiele verlies, zijn de foto's die ik er mee getrokken had (geen grote hoeveelheid, doch emotioneel belangrijk) en de dagboekfragmenten die ik er op de bus op schreef.

Vanuit Luang Prabang namen we een boot naar Nong Khiaw. Zo waren we wel meer dan dubbel zo lang onderweg, maar het was eens iets anders dan de bus. De omgeving was heel mooi, de stoeltjes comfortabel voor een uurtje (wij zaten er zeven uur op) en de motor te luid om een rustig gesprek te voeren.
Ik zal me Nong Khiaw niet alleen blijven herinneren als de plaats waar ik m'n twee maanden oude iPod verloor, maar ook als de plaats met de prachtigste natuur die ik gezien heb in Laos (maar het fotobewijs kan ik pas later tonen). Het is maar een klein dorp waar niet zoveel te doen is, maar we hebben er een memorabele dagtrek gedaan. Vooral memorabel voor Anne, die niet het juiste schoeisel bij had voor deze tocht in het regenseizoen. Want regenen dat het hier doet!! Ik hoor dat het in Belgenland slecht weer is, maar het kan nooit zo nat zijn als hier. En dan worden de weggetjes hier al snel een modderpoel, ongeschikt voor Birkenstocks, All Stars of teenslippers. Anne heeft de tocht daarom grotendeels blootsvloets afgelegd. Geen pretje!! Terwijl ik weinig problemen had met mijn wandelschoenen (behalve bij elk riviertje dat we door moesten) en lustig foto's kon trekken op de momenten dat het niet regende, concentreerde zij zich op de steentjes op het pad en haar enkels die overbelast werden. Dan sta je er nog eens bij stil dat goede schoenen echt wel een verschil maken. We kwamen net voor het donker vuil, nat, moe, maar voldaan terug aan in Nong Khiaw. (En mijn schoenen hadden zes dagen nodig om te drogen!)
In de badkamer van onze bungalow daar hadden we trouwens het gezelschap van kakkerlak nummer drie (nummer twee werd enkele dagen voordien vakkundig verwijderd uit onze kamer in Luang Prabang). Nummer vier heb ik ontmoet in onze kamer in Muang Noi Ngeua, maar dat weet Anne nog niet.

Muang Noi Ngeua is een mini-dorp van een straat, enkel bereikbaar per boot, negentig minuten varen van Nong Khiaw. Procentueel gezien zijn er enorm veel toeristen, maar het was een heerlijk plaatsje om een dag te verblijven. Het enige wat we daar deden (of konden doen) was een wandeling/klim naar twee grotten. Weer niet zo eenvoudig omwille van het regenseizoen.

Ik mag niet vergeten te schrijven over de onaangename busritten uit de titel. Het transport in Laos is niet zo gemakkelijk: er zijn niet zoveel wegen, ze zijn niet zo goed onderhouden, ze slingeren langs de bergen en je bent heel lang onderweg.
Afgelopen dinsdag zouden we de bus naar Vieng Thong nemen, nog zo'n klein plaatsje waar we prachtige natuur vermoedden. Er werd ons gezegd dat de bus tussen 10u en 14u in Nong Khiaw zou passeren. We zorgden ervoor dat een paar mensen in het dorp wisten dat wij die bus moesten hebben, zodat ze hem zouden laten stoppen. En zo begonnen we om klokslag tien uur te wachten. Rond 13u aten we ons lunchpakket op. Om twee uur bestelde Anne een koffie om mee te nemen. Tegen drie uur zetten we ons plan B in en namen een tuk-tuk naar een busstation waar we een bus naar Luang Prabang namen, om de volgende dag naar Phonsavan te rijden.
Die bus werd bestuurd door een man van middelbare leeftijd. Ergens halverwege nam een jongere man het stuur over en zette de chauffeur zich op de eerste rij naast een Laotiaans meisje. Ik had al snel door dat hij haar ongepast aanraakte, dat zij dat niet leuk vond, maar er niks van zei. De jongens vooraan zagen het ook, en lachten er mee. Het was echt vies om te zien. Ik vroeg of ze naast mij wou komen zitten, maar dat deed ze niet. Het was duidelijk dat ze niet durfde en dat die viezerik dat wel meer met haar deed. Het was vies om te zien en wij werden er echt kwaad van. We vroegen hem dan of ze getrouwd waren. Uiteraard niet! Daarna hebben we nog een paar keer in 't Engels en Thai gezegd dat het niet goed was en dat zij het niet leuk vond. Maar onze afkeuring en ons ongenoegen leken hem alleen maar meer aan te moedigen. We vroegen de jongemannen die voor ons stonden en er wat mee lachten hoe het zat. Het enige wat zij ons konden vertellen was: "He's our chief." Hij kan dus doen wat hij wil en wij waren duidelijk de eersten die ooit zo tegen hem in gingen en hij kon daar helemaal niet mee om, zo bleek toen hij terug het stuur overnam. Het was ondertussen donker geworden en hij reed als een zot naar Luang Prabang. We hebben echt schrik gehad, maar durfden er niks meer van zeggen, want we hadden ondertussen wel door dat het zo'n vuile macho was die daar alleen maar meer door aangemoedigd zou worden. We waren er echt niet goed van en voelden ons echt machteloos. De poging die we ondernamen om hem te laten stoppen zorgden er alleen voor dat we ons eigen leven waagden toen hij weer achter het stuur kroop.

De volgende halte (in ons vernieuwde plan) was Phonsavan. We zijn daar anderhalve dag gebleven en hebben hoofdzakelijk twee dingen gezien: de mysterieuze potten-vlakte en de gevolgen van de massaal veel bommen die Amerika gedropt heeft.
Van die potten zal ik bij thuiskomst wel eens wat foto's uploaden, want het is wat moeilijk uit te leggen. Het mysterie is dat het er zoveel zijn, zo groot en niemand weet precies waarom ze daar 2500 jaar geleden gezet zijn.
Ik wist er niks van, maar op Laos zijn de meeste bommen gedropt (procentueel gezien per inwoner). Na de oorlog heeft Amerika de data doorgegeven en nu weten ze dus wel waar er ongeveer bommen liggen. Maar het is een enorm werk om die allemaal verwijderd te krijgen (zoals het reinigen van een Augiasstal). Ze zijn al zestien jaar met een heel team bezig en als ik het goed begrepen heb is er nu 0,6 % opgeruimd. Volgens schattingen zou het nog zo'n 150 jaar duren voor de hele klus geklaard is. De mensen in de dorpjes waar veel van de bommen gevonden worden zijn heel arm. Heel gevaarlijk, want voor metaal kunnen ze veel geld krijgen, dus gaat iedereen er naar op zoek, niet beseffend dat het levensgevaarlijk is (of dat wel beseffend, maar niet anders kunnend om in leven te blijven). Weer heel aangrijpend!

Vrijdag zaten we nog maar eens tien uur op de bus naar Vientiane. Deze keer zonder vieze chauffeur, al leverde ook deze rit stof op voor mijn blog. De wegen zijn hier niet altijd in al te beste staat (geen idee waarom we in Belgie klagen). Soms valt dat echter wel mee, maar zijn het de beesten erop die het moeilijk maken. Koeien worden bijvoorbeeld totaal niet opgeschrikt door het lawaai van een bus. Een beetje remmen en slalommen is dus de boodschap. Deze chauffeur heeft enkele dieren echter niet kunnen ontwijken. De eend en het varken (een soort klein everzwijn of zo) hebben we niet gevoeld of gehoord, dus die zijn misschien niet onder, maar tussen de wielen terecht gekomen. De hond had echter minder geluk: die werd serieus geraakt en hoorden we schreeuwen. Hopelijk was hij op slag dood, hopelijk had hij geen baasje dat nu verdriet heeft en hopelijk heeft iemand hem nog opgegeten, zodat hij niet helemaal voor niks gestorven is.

Je komt hier wat tegen!!
Helaas ben ik te moe (en word ik hier zowat buitengekeken) om de avonturen van de voorbije week gedetailleerder en geanimeerder neer te schrijven.
Anne zit momenteel voor 24 uur op de bus naar Vietnam. Ik ga morgen met Marie en een andere francaise naar mijn wellicht laatste bestemming in Laos. Wat ik daarna ga doen weet ik nog niet. Ik eindig in Pattaya en Bangkok, maar zal ook nog wat tijd hebben om daarvoor nog te ontspannen op een of ander mooi plaatsje.
Laat maar weten als iemand suggesties heeft!