Nha Trang en Da Lat

Met die vreselijke bus was ik dus in Nha Trang aanbeland. Dat staat vooral bekend om het strand! En dat kon ik wel gebruiken na de helse tocht. Zoals gewoonlijk stonden er weer voldoende mannen klaar waar de bus ons afzette. Allemaal hun hotel aanprijzend. En zoals gewoonlijk ben ik achterop een moto gekropen om geheel vrijblijvend een kijkje te gaan nemen in het betreffende hotel. En zoals gewoonlijk vond ik het wel oke. Ik ben meteen 'weer' in bed gekropen voor een paar uurtjes. De rest van de dag bracht ik half slapend, half lezend door op een strandstoel met rondom mij twee andere buitenlandse toeristen en voor de rest een hoop Vietnamezen. De schoolvakantie is hier begonnen en dat valt op! Leuk te zien hoe zij zelf ook genieten van hun strand. Of toch vanaf een uur of vier, als de zon begint te verdwijnen. Hun grootste angst: bruiner worden! Toch grappig hoe iedereen altijd wil wat hij niet heeft.

's Avonds ben ik iets gaan eten met Marie-Laure (een Franse die ik in non nuoc leerde kennen) en Anett (een Duitse die ik in Hoi An ontmoette). Marie gaat ook naar Cambodja en Laos, maar heeft meer tijd en gaat dus wat trager dan mij. Maar we gaan elkaar onderweg zeker nog een paar keer tegenkomen!

Donderdag heb ik - uiteraard - uitgeslapen om daarna fris en monter de hitte te trotseren op weg naar enkele bezienswaardigheden (niet het strand deze keer). Zo zag ik de kathedraal, waar net een paar vrouwen Vietnamese gebeden aan het zingen waren. Dat zorgde voor een speciale sfeer!

Daarna trok ik verder naar de zoveelste pagode. Ik ben daar dus niet meer zo snel meer van onder de indruk. Maar bij deze stond er - nog een honderdvijftigtal trappen hoger - een grote witte boedhha, die ik al aan de kathedraal had zien uitkijken over de stad. Ik werd wat gehinderd door de straffe zon, die me wat slap maakte, en een jongetje dat maar bleef vragen of ik een cola voor hem wou kopen. Maar ik kon er ook wel van genieten.

In de namiddag heb ik dan nog een lange strandwandeling gemaakt met m'n franse en duitse vriendinnen.

Vrijdag nam ik weer een bus. Ik had er wat schrik voor, maar het was een superrit van vijf uur. Ik zat/lag ontspannen op het eerste bed. Daardoor had ik genoeg ramen om naar de alweer prachtige landschappen te kijken.
En zo kwam ik ontspannen aan in Da Lat. Je wordt hier om de oren geslagen met Easy Riders trips door het hoogland en het echte Vietnam. Ik zou wel willen, maar tijds- en budgetsgewijs is het geen goed idee om nog eens zo'n trip te ondernemen.

In plaats daarvan nam ik vandaag zelf het stuur in handen. Dat van een mountainbike welteverstaan! Had ik de trip onderschat? Of mijn conditie overschat? Ik heb in ieder geval serieus afgezien! Vijfentwintig kilometer bergop en bergaf met weinig vlakke stukken ertussen. Ik was zo moe dat ik zelfs vergeten ben een foto van mezelf op de fiets te laten nemen. Gelukkig was het een privetrip, zodat er niemand - behalve de gids - op mij moest wachten. Na de verkwikkende douche begon het hier te regenen, waardoor ik zonder al te groot schuldgevoel op m'n bed kon gaan liggen. En daar lig ik nog steeds. Maar het is gedaan met regenen dus ik ga dadelijk eens op zoek naar avondeten.
Als ik niet teveel spierpijn heb, maak ik morgen een wandeling langs het meer en de andere dingen die ik moet gezien hebben in da Lat. Overmorgen doe ik hier waarschijnlijk nog een trektocht met Marie. En daarna moet ik me naar Ho Chi Minh City en de mekongdelta haasten, want ik zou binnenkort ook eens de grens naar Cambodia moeten oversteken.


Er staan trouwens meer foto's bij de trip naar het hoogland! (zie 'DMZ, non nuoc,... ')