het gevecht met het regenseizoen

Zondag wou ik dus een lange wandeling maken. Eerst langs een paar bezienswaardigheden, dan zeven kilometer rond het meer van Da Lat. Ik begon met een picknick te kopen voor 's middags: stokbrood met La Vache Qui Rit (vind je hier overal) een koffiekoek, want het was zondag. Mijn eerste halte was de kathedraal, waar op dat moment een stuk of vijftien kindjes gedoopt werden.
Vervolgens bracht ik een bezoek aan Crazy House. En die naam zegt het helemaal! Het is eigenlijk een hotel, maar er komen veel meer mensen gewoon kijken. Je voelt je er echt een klein kind, overal rondsnuffelen, allerlei trapjes op en af om binnen te gluren in vreemde kamers. Ik weet niet hoeveel een overnachting er kost, maar Ruth, als je me toch had kunnen vergezellen in Vietnam, dan denk ik dat je geprobeerd zou hebben me te overtuitgen daar een een nachtje te slapen. Na daar een tijd rondgelopen te hebben, vertrok ik richting meer om daar een bankje te vinden voor de picknick.

Ik heb nog niks verteld over het klimaat in Da Lat. Het ligt op zo'n 1500 meter hoogte en het is er dan ook niet zo heet als in Nha Trang. Ideaal om rond te wandelen, te mountainbiken, ... Maar je moet er wel op tijd aan beginnen, want in de namiddag regent het. Meestal start dat tegen vier of vijf uur. Zondag begon het echter al om twaalf uur. Ik kon nog net een cafeetje binnenspringen voor het echt begon te gieten! Ik hoopte ergens nog dat het zou stoppen, zodat ik de wandeling langs het meer alsnog kon aanvatten. Maar die wens werd niet vervuld. Na een uur of twee lezen, schrijven en ontgoocheld naar de regen kijken, gaf ik het op. door de gietende regen liep ik de vijftien minuten naar m'n hotel. De paraplu deed z'n best, maar kon geen enkel plekje van mijn lijf drooghouden.

De volgende dag zou ik ontdekken dat ook m'n fototoestel nat geworden was en het daardoor niet meer deed. Ik bleef er verbazend zen onder. Marie, met wie ik die dag een jungletrek deed, leende me haar kleine camera en gaf me achteraf ook de foto's die ze met haar reflexcamera nam.
Ik vreesde dat we niet veel jungle zouden zien, maar die vrees was onterecht. Voor een keer werden we eens niet in 't zak gezet. De trip begon met een autoritje naar het vertrekpunt (chickenvillage).

Op weg daarheen deden we de afdaling die ik twee dagen eerder in de andere richting beklom met de mountainbike. Ik was toch wel onder de indruk en realiseerde me dat het normaal was dat ik het daar lastig mee had gehad.

De jungletrek was van een iets andere orde. Het was wel wat vermoeiend voor mij en ik heb bij het stijgen wel af en toe naar adem moeten happen, maar het was niet zo uitputtend als de mountainbiketocht. En het was echt de moeite! Heel dichtbegroeide paden, veel verschillende planten en bomen, ... Wat wilde dieren betreft moesten we tevreden zijn met een overvliegende gans en de bloedzuiger die van mijn rechterkuit gesnoept heeft. Van het regenseizoen hadden we maandag minder last. Het heeft wel wat gedruppeld, maar de echte regen kwam er pas toen we weer in de taxi naar het hotel zaten.

een niet zo vrije en niet zo blije olifant

koffie

Gisteren zat ik acht uur op de bus naar Ho Chi Minh City. Ik was niet van plan om hier lang te blijven en uiteindelijk heb ik hier ook bijna niks gezien. Ik ben vooral bezig geweest met mijn fototoestel te laten repareren en zonnecreme zonder parfum en parabenen te vinden. Dat laatste is gelukt, het fototoestel niet echt. Ik kan wel weer foto's trekken, maar het scherm is permanent kapot. Ik moet nu dus altijd door de lens kijken. Geen probleem voor het nemen van foto's, maar wel lastig voor het bekijken ervan. Nu moet ik dus beslissen of ik een nieuw toestel koop of niet. En zo ja, wat voor iets.
Heeft een van mijn lezers toevallig de lotto gewonnen, niet wetend wat te doen met al dat geld??

Morgen vertrek ik op een tweedaagse trip naar de Mekongdelta, daarna ruil ik Vietnam in voor Cambodja.