Afgelopen donderdag en vrijdag nam ik deel aan een georganiseerde tour door de Mekongdelta. Ik had er redelijk wat van verwacht, maar het viel een beetje tegen. Vooral omdat ik niet van georganiseerde trips houd. Hier in Vietnam kan je bijna alles op die manier doen, maar ze weten hier niet zo goed wat de westerse toerist wil op zo'n trip. Maar het zou heel moeilijk - en duur - geweest zijn om het op mezelf te doen.
Ik laat later aan de hand van een paar foto's zijn wat die tour inhield.
Er zijn heel veel reisorganisaties in Ho Chi Minh City die zo'n tour aanbieden en overal kan je kiezen tussen een, twee of drie dagen. Je vertrekt de eerste dag wel met een busje van de organisatie die je gekozen hebt, maar gaandeweg word je gemengd met reizigers van de andere organisaties (omdat er steeds minder mensen in de groepen zijn, want velen kiezen het een- of tweedagenprogramma). Dat is geen probleem, zolang ze je wel het voorgestelde programma aanbieden. Wat bij mij dus niet het geval was. Op vrijdagmiddag werd ik in een busje gedropt waar drie andere toeristen staat. Later werd het gevuld met Vietnamezen die we onderweg oppikten. Een paar uur later kwamen we aan in het hotel. Maar in mijn programma stond dat we onderweg een krokodillenboerderij zouden bezoeken, naar een pagoda en Sam Mountain gaan. Na mijn ongenoegen geuit te hebben, kreeg ik een motortocht naar de berg, op kosten van de organisatie. Ik kreeg evenwel geen krokodillen te zien. En de aangeboden trip naar de berg was uiteraard ook niet helemaal zoals ze gezegd hadden. We gingen eerst naar de tempel aan de voet van de berg. Mooie tempel, rustige omgeving, prachtig uitzicht. Vervolgens kreeg ik de mogelijkheid om met de brommer tot op de top van de berg te rijden voor de zonsondergang. Tegen betaling natuurlijk. En zo werd de vriendelijke vrouw - die me vanalles liet zien in de tempel - toch ook de Vietnamees zoals ik ze leren kennen heb: vriendelijke mensen, maar er zit bijna altijd iets achter!
Ik moet eerlijkheidshalve wel zeggen dat er ook uitzonderingen zijn op de stelling die ik hierboven poneerde. Tijdens de tour leerde ik een leuk Vietnamees gezin kennen. De dertienjarige zoon wou (ook wel onder druk van zijn moeder) zijn Engels oefenen en startte conversaties met alle toeristen. Het was een nogal welgesteld gezin uit Ho Chi Minh City, die op vakantie waren in de Delta. Ik zou eigenlijk met hen op de bus naar de krokodillenboerderij moeten gezeten hebben (en ik keek daar wel naar uit). [Maar in mijn busje zaten mensen met een goed gevoel voor humor... ik wist niet dat ik dat aan het missen was. Heerlijk!] Op vrijdagavond zat ik te wachten op de drie andere ''busgenoten met hetzelfde gevoel voor humor'' om te gaan eten, toen het Vietnamees gezinnetje langskwam en mij uitnodigde. Dat kon ik natuurlijk niet afslaan en zo belandde ik in een heel lokaal restaurantje waar ik verschillende visgerechten at die ik anders niet zou besteld hebben. Lekker! En heb ik op de valreep toch nog een Vietnamees dessert gegeten: flan. Ook van genoten! En nee, ze schoven de rekening niet naar mij. De vader was in tegenstelling veel te snel en veel te koppig om mij te laten betalen.
Zaterdagochtend nam ik de heel lokale bus naar Ha Tien, een stadje aan de grens met Cambodja. Niemand sprak Engels, iedereen was geintrigeerd door die veel te grote westerse vrouw. Halverwege moest ik overstappen op een andere bus, wat verbazend vlot ging. Alleen zat die bus al helemaal vol. Ik kreeg een mini plastieken krukje in het gangpad toegewezen. Ik zette me neer en krakte er meteen door - tot hilariteit van de hele bus. Er werd meteen een andere krukje neergezet, maar ik weigerde nogmaals het voorwerp van hun leedvermaak te zijn en besloot recht te blijven staan. Nu ja, 'recht' is niet helemaal het juiste woord, lichtgebogen is juister. Kleine bus, te grote (en te zware) westerling. En heel lang mocht ik daar ook niet blijven staan, want ik werd onder lichte dwang naar een stoel op de tweede rij verwezen. Ik heb niet te lang tegengeprutteld, want ik kon me voorstellen dat het wel eens een lange rit kon worden. Op die vip-plaats viel het allemaal goed mee.
In Ha Tien was niet zoveel te zien, maar ik zag er ook geen toeristen en het was er rustig. Ik genoot van er rond te lopen en mijn laatste Vietnamese koffies te drinken - met gecondenseerde melk, zoet, echt mijn ding. De stroompannes waren wel vervelend. Het regende wat (niet echt een storm te noemen) en heel de stad zat zonder elektriciteit. Ze zijn dat daar blijkbaar wel gewoon, want overal staan generatoren. Maar het blijft toch vervelend! Ook 's avonds was het van dat. Ik zat in een 'drijvend restaurant' toen het hevig begon te regenen en alles uitviel. Ik besloot in mijn hotel wat tv te kijken (ze hebben hier een paar filmkanalen die niet gedubd worden), omdat er nergens op straat licht was en er ook geen echte cafeetjes waren om de avond door te brengen. Maar ook de televisie deed het niet met de generator. Dat was dan wel een goede reden om te beginnen lezen over de cultuur in Cambodja (en om nog eens naar het thuisfront te bellen, want internet werkte wel, af en toe).
En vandaag ben ik dus in Cambodja aangekomen, meer bepaald in Kep, een klein stadje aan de zee. Ik stelde het me voor als 'het laatste strand op deze reis', maar veel strand is hier niet en het is ook helemaal geen strandweer. Het is niet koud, maar er is ook geen zon en wel regen.
Maar mijn eerste indruk van Cambodja is wel positief! De mensen zijn hier inderdaad heel vriendelijk, het is hier mooi en het eten is lekker! Na mijn laat middagmaal begon ik aan een wandeling langs de kust. Ik zag in de verte een hond en vroeg me af wat er zou gebeuren. Zijn de Cambodjaanse honden vriendelijk of niet? Dan merkte ik de wel erg lange staart... Het bleek een aap te zijn. Niet dat dat beter is. Die vertrouw ik nog minder! Even later zaten er nog veel meer op de weg. Ze gewoon rustig passeren is blijkbaar de juiste manier.
Verder op de weg kwam ik langs een fransman die hier parels verkoopt. Hoewel ik geen geld wou opdoen - er is hier namelijk geen automaat en ik had niet veel dollars bij - heb ik toch een armbandje en oorbellen gekocht. Moet ik m'n gaatjes terug open laten schieten als ik weer thuis ben.
Daarnet heb ik gedineerd met een Duitse en een Engels koppel. Nu is het negen uur en voelt het aan alsof het hoog tijd is om te gaan slapen.
Slaapwel!!
Ik ga het niet meer elke keer herhalen, maar de foto's volgen nog! Als je een bericht gelezen hebt zonder foto's, moet je later nog maar eens terug gaan kijken of ik ondertussen een goede computer en verbinding gevonden heb.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten