Kep, Kampot en liefdadigheid in Sihanoukville

Op mijn tweede dag in Kep stond ik op tijd op om een wandeling van acht kilometer in het nationaal park te maken voor ik moest uitchecken. De uitchecktijd viel wat tegen: 10u30. Ik kon er elf uur van maken en was in werkelijkheid tegen 11u30 uit mijn kamer.

Ik had dus geen tijd om stil te staan tijdens de tocht, maar dat durfde ik ook niet te lang, door alle dieren die ik om me heen hoorde. Vooral onschuldige vogels en eekhoorns, denk ik. Maar er zaten ook onder andere apen.

 

 

                                                

 

Ik was me net aan het afvragen wat ik zou moeten doen als ik een tijger zag (die zitten hier niet, hoor), toen er een slang op de weg zat. Een foto nemen en rustig wachten tot ze overgestoken was. Niks aan de hand! Ik zou me toch meer op mijn gemak gevoeld hebben als ik die wandeling niet alleen aan het doen was...

Drie kwartier van Kep ligt Kampot, nog zo'n stadje waar niet veel te zien is, maar wel aangenaam.

Hier sliep ik in de goedkoopste kamer van heel mijn trip en ik kreeg er een kakkerlak bovenop!! Wel straf: dat was de eerste keer in de twee maanden die ik al onderweg ben. Alleen op de boot in Halongbay zag ik nog een indoorkakkerlak (maar niet in mijn kamer). Ik had er meer verwacht!

In Kampot deed ik een (veel te dure) trip naar Bokor Hill Station, een koele plaats die de Fransen ontdekten toen die hier zaten en waar ze een hotel / casino en een kerkje bouwden. Nadien werd het als gevangenis gebruikt door de Khmer Rouge. Nu is het een griezelige, vervallen plek.

Iets na de middag werden we aan onze guesthouse afgezet en om vier uur moesten we weer aan de rivier staan voor een boottochtje naar de zee met mooie zonsondergang. Mijn fototoestel bleef - ongewild - achter bij vriend kakkerlak en zo heb ik dus geen foto's van de boottrip.

Woensdagochtend zat ik twee uurtjes op de bus naar Sihanoukville, een strandbestemming waar het sekstoerisme serieus aan het groeien is. Ik kwam niet voor de stranden en evenmin voor de sekstoeristen, maar voor een bezoek aan het Fountain of Life Center van de Zusters van de Goede Herder. Die van in Pattaya!

Op weg daarheen haalde ik herinnering op aan mijn tijd in Thailand vier jaar geleden en besefte hoe belangrijk die ervaring voor mij geweest is.

Ik werd hartelijk ontvangen en mijn rugzak werd zelfs naar een gastenkamer gebracht. Daar had ik totaal niet op gerekend!

's Middags at ik in de Starfish Bakery & Cafe (en ik bedacht wat ik in augustus wil doen, Isabel), een plaats voor en door mindervaliden met een gezellige tuin en een mooi winkeltje.

Na de middag woonde ik twee halve lessen bij. De eerste was in een bar aan het strand waar een vijftal kinderen rond de tafel zaten en Engelse les kregen. De tweede was in een andere bar, maar deze keer waren de studenten vrouwen die daar werken.

Om half zes kwamen er een honderdtal kinderen naar de school zelf om gratis Engelse les te krijgen. Door het gebrek aan verschillende leslokalen en didactisch materiaal was dat (in mijn ogen) heel chaotisch, maar de kinderen waren dankbaar en respectvol en het werkt blijkbaar wel, want met de hogere niveaus kon ik wel een gesprekje voeren.

Ook donderdagvoormiddag mocht ik zien hoe ze les geven, in een cafeetje in een dorp voor kinderen en in een kapsalon voor vrouwen.

Ze geven tenslotte ook les aan vrouwen in de gevangenis, die ze onder andere popjes leren haken. De opbrengst daaran krijgen de vrouwen bij hun vrijlating.

Door over al deze superinitiatieven te praten en ze met eigen ogen te zien, krijg ik weer een enorme goesting om mee te helpen aan de empowerment (mijn Nederlands begint me af en toe in de steek te laten) van kansarmen. Was ik maar niet zo gehecht aan mijn leventje in Belgie, dan kon ik een zuster (??) van de Goede Herder worden en meedraaien in projecten over de hele wereld.

Maar hey, vanaf 22 augustus werk ik weer bij Basiseducatie: gratis cursussen voor volwassenen die vroeger kansen gemist hebben. Ik ben heel blij hier te beseffen dat ik mijn werk echt super graag doe!

Om in het thema te blijven ben ik 's avonds in de Don Bosco Hotel School gaan eten. Daar leren kansarmen de kneepjes van het hotel- en restaurantvak.

Er zijn veel initiatieven vol goede bedoelingen in de wereld! Maar verre van genoeg om iedereen die het nodig heeft te bedienen. De Good Shepherd Sisters kunnen oneindig veel verhalen vertellen waar je moedeloos van wordt. Maar dan probeer ik aan hun slogan te denken: ''One person is of more value than the world!'' 

handwerk - niet alleen bij ons weer helemaal in!