Vientiane en Luang Prabang

Vrijdag had ik dus een lange busrit voor de boeg. Aanvankelijk leek alles goed te gaan: een lokale bus, maar toch net voldoende plaats, geen dieren en frisse lucht door ventilatoren en open ramen. Het duurde natuurlijk niet lang voor het gangpad volgestouwd werd met krukjes, bagage en passagiers. Maar ik kon het aan! Voor mij aan de andere kant van het gangpad plaste een slapend kind in haar broek en druppelde alles tussen de zetels naar beneden, net naast de voeten van degenen die erachter zaten. Ik prees mezelf gelukkig aan de andere kant te zitten. Mijn geluk was echter van korte duur. Na vanalles toegestopt gekregen te hebben van de andere passagiers, begon het kind op de schoot van oma in het gangpad naast mij over te geven. Helaas niet alleen in het gangpad naast mij, maar ook op mijn zetel en rugzak. Als gevolg zat ik nog verkrampter op mijn stoel en begon mijn knie na een uur of negen in de bus toch wat pijn te doen. Maar het kan altijd erger en op het einde van de dag zag ik na drie maanden reizen eindelijk een vertrouwd persoon van het thuisfront terug. Anne had een vlucht naar Bangkok onmiddellijk gevolgd door een nachttrein achter de rug, dus we waren beiden nogal geradbraakt, maar toch ook opgewonden genoeg om niet te kunnen stoppen met babbelen.

We bleven niet zo lang in Vientiane en omwille van regen en vermoeidheid hebben we daar ook niet veel gedaan (ik zal er waarschijnlijk nog wel eens terugkeren om de Laotiaanse hoofdstad iets beter te verkennen). Het meest memorabele daar was het Belgisch restaurant waar op vrijdag en zaterdag mosselen geserveerd worden. En godzijdank was het juist zaterdag toen we het ontdekten. Mosselen in wijn- en roomsaus met frietjes en mayonnaise. Smullen!!

Zondag zaten we nog eens een hele dag op de bus, richting Luang Prabang. We namen een VIP-bus, hopend op een beetje comfort. Wat beenruimte betreft viel dat wat tegen, de airco werkte niet helemaal zoals moest, maar we kregen wel een flesje water, middageten en een vochtig doekje. Maag- en darmproblemen in combinatie met de niet al te beste Laotiaanse wegen en de bergflanken waarlangs we naar boven slingerden, maakten het tot een van mijn moeilijkste busritten tot nu toe. De Clement Peerens Explosition op mijn zoveelste mp3-speler deed me mijn klachten vergeten (dankjewel, ouders, broers, schoonzus, neef en vriendin) en zorgden ervoor dat ik in de tweede helft alsnog kon genieten van het prachtige landschap waar we weer door reden.

Vijf minuten na aankomst in een hotelletje in Luang Prabang begon het weer te regenen. We besloten snel iets te gaan eten en op tijd in ons bed te kruipen, maar dat was buiten het kaartleesvermogen van de eigenaar van ons hotel gerekend. Hij toonde ons op de kaart waar we waren en zo gingen we op pad naar een restaurantje dat mij eerder op de reis aangeraden was. Ik denk dat Anne al aan mijn kaartlees-skills begon te twijfelen, want ik vond het niet en we werden door iedereen andere richtingen uitgestuurd. Toen we uiteindelijk ergens zaten te eten bekeek ik mijn plan en het kaartje van het hotel van naderbij en zag dat de man zijn hotel op een totaal foute plaats op de kaart aangeduid had. Kaartlezen is niet het sterkste punt van Aziaten, heb ik ook al eerder gemerkt. Basiseducatie zou hier nog veel nuttig werk kunnen verrichten! ;-)

Ik heb hier in Luang Prabang eindelijk nog eens goed geslapen, dat was meer dan een week geleden. En dus waren we redelijk fit om al wandelend dit prachtig stadje tussen de natuur en bergen te verkennen. Hier wordt elke dag een nachtmarkt voor de toeristen opgezet. Ik had me voorgenomen om te wachten tot Bangkok (mijn laatste bestemming) om nog dingen te kopen, maar het gaat er hier zo rustig aan toe dat het verleidelijk is om ook hier mijn portefeuille boven te halen.

Vandaag hebben we weer uitgeslapen, de tijd genomen voor ontbijt en een paar koffie's en een fototoestel gekocht voor Anne (kom niet te dicht met je fototoestel bij mij, want dan begeeft het het). Veel meer dan dat staat er voor vandaag niet op het programma. Dit is de ideale plaats om niet teveel te doen, in leuke cafeetjes te zitten en te ontspannen. De Fransen zijn hier overduidelijk geweest. Dat zie je aan de architectuur en de eetgelegenheden die hier te vinden zijn. Het is niet abnormaal dat alle tieners die in Vang Vieng (iets ten zuiden van hier) gaan tuben en drinken, toch ook nog even langs hier passeren. Onze volgende stop zal heel wat minder toeristisch worden, want veel mensen bezoeken in Laos precies alleen maar Vientiane, Vang Vieng en Luang Prabang. Ik kijk er al naar uit!

Groetjes!