Halongbay en Sa Pa

Deze dagen wou ik dat ik niet alleen aan het rondreizen was. Mijn grootmoeder - moemoe, mijn meter - is gisteren gestorven. Het nieuws kwam niet geheel onverwacht, ze vertoefde al meer dan honderd jaar op onze aardbol. Maar dat neemt niet weg dat ik nu liever een vertrouwd persoon rond mij had (of thuis was). Gelukkig zijn hier zoveel dingen te ontdekken, zien en doen die me tussen het herinneringen ophalen door bezighouden.


En de afgelopen week was super! Ik had nog even getwijfeld of ik wel naar Halongbay zou gaan, omdat ze regen voorspelden. Maar de weergoden waren me zeer gunstig gezind! Echt vakantie: de zon, een zacht briesje, luilekkeren op het dek van een boot, in een prachtig landschap en in leuk gezelschap! Dat landschap had ik eigenlijk al gezien in Yangshuo, maar dan op land.

Heel bepalend voor een trip naar Halongbay zijn het weer en het gezelschap (veel belangrijker dan de kwaliteit van de boot). Maar dat heb je dus niet zelf in de hand... Aanvankelijk vond ik iedereen leuk. Ik heb zelfs nog eens een spelletje kunnen spelen (Monopoly Deal) en winnen (echt waar, Isabel)! Maar samen met de volle maan, kwam ook het Russische in de enige Rus op de boot te voorschijn. We zaten op het dek te genieten van Vietnamese gitaardeuntjes van onze gids en (iets minder aangename) Vietnamese wijn, aangeboden door de Rus. In het kader van mijn "ik leer wijn lusten"-missie, proefde ik een glaasje mee. Maar in een ander kader (oa dat van hoofdpijn) hield ik het ook bij dat ene glaasje. Of dat probeerde ik toch. De Rus wou mijn glas - net als dat van de anderen - absoluut terug vol krijgen en negeerde mijn weigering. En zo ondervond hij dat ik een hekel heb aan mensen die mij proberen te dwingen te drinken. Eerder die dag had nog een kayak met hem gedeeld en een normaal gesprek gevoerd. Maar vanaf zonsondergang tot 16u de volgende dag bevestigde hij het cliche van de drinkende Rus.

Toen ik 's morgens uit mijn kajuit kwam, stond hij daar alweer (of nog?) met een fles wijn in zijn handen. We waren op weg naar Cat Ba, een eiland waar iedereen nog een nachtje ging verblijven, behalve de Rus... en ik. Terwijl hij bleef drinken en dollen met de bemanning, genoot ik boven van een boek, de zon en de prachtige omgeving.

Terug aan wal en voor we de bus naar Hanoi op moesten, kregen we nog een lunch voorgeschoteld in een gigantisch restaurant waar alle Halong-gangers gedropt worden. En daar moest ik dus een tafeltje delen met de zatte Rus. Ik probeerde heel hard m'n best te doen om te laten zien dat ik niks met hem te maken had. Hij zat daar in een zogenaamd stoere pose half in slaap te vallen, zonnebril op, petje scheef, grote ring aan zijn pink, gouden ringetje met een kruis door z'n oor. De helft van zijn eten viel op tafel of op de grond, inclusief een kommetje soep. Daarop besloot hij rechtstreeks met de grote lepel uit de kom soep te eten. 't Was er echt over, ik overdrijf niet! In de bus - zelfde coole houding - sprak hij een lezend Brits meisje aan. Of ze Tolstoj gelezen had. Vond ik wel moedig: de openingszin gebruiken die de avond voordien bij een Duits meisje onsuccesvol bleek. Ondertussen zat hij trouwens aan het bier. Mijn irritatie ruimde plaats voor geamuseerd toekijken hoe hij zichzelf belachelijk maakte. Een zielige figuur, die een vijfdaags tripje naar Vietnam maakte vanuit Thailand. Ik verdenk hem ervan iets te maken te hebben met de vrouwen daar, aan wie ik vier jaar geleden les gaf.

Terug in Hanoi had ik twee uurtjes tijd om te douchen, te eten, batterijen en een pet te kopen en mijn rugzak te maken voor tripje naar Sa Pa. Die tweedaagse uitstap begon met de nachttrein naar Lao Cai. De trein zelf leek wel op die van China, maar hier in Vietnam rammelt het meer. Geen optimale nachtrust dus. Na nog een uurtje op een minibus, een douche en een lekker ontbijt kon de tocht beginnen. Ik deelde Soso (de gids) met Lizz - een Zuidafrikaanse vrouw van middelbare leeftijd - en het gezin Milliau uit Temse - Jo, Christine, Silas (6) en Zeb (4). Gevolgd door een hoopje vrouwen (die achteraf tevergeefs hun waar aanboden) wandelden we onder een alweer stralende hemel langs rijstterrassen via verschillende minderheidsdorpje naar het huis waar we de nacht zouden doorbrengen. Ook nu waren het weer en het gezelschap bepalende factoren. En ook nu had ik geluk! Er verkeerde zelfs geen zatlap in ons gezelschap.

Ondanks de muis die we 's namiddags binnen en buiten zagen lopen, heb ik daar heel goed geslapen. 's Ochtends kregen we een stapel pannenkoeken voorgeschoteld en daarna gingen we weer verder. Deze keer meer bergop dan bergaf. Net voor de lunch kwamen we aan een waterval, net als de andere toeristen die een gelijkaardige tour deden. Omdat het geen regenseizoen is, was een deel van de waterval droog, waardoor we in het zonnetje op de rotsen op het bovenste stuk ervan konden uitrusten. Ineens hoorde ik "Oh my god" en "Oh no". Ik dacht 'dit is niet wat ik denk dat het is'. Maar jawel, er was iemand naar beneden gevallen. De jongen in kwestie was helemaal niet gevaarlijk aan het balanceren of zo. Hij zat op een droog stuk, wou zijn voet in het water steken, schoof weg met z'n gat, wou zich met zijn voeten tegenhouden en glipte zo de superstijle diepe waterval/rotspartij af. Hij heeft enorm veel geluk gehad! Hij is niet tot helemaal beneden gevallen en bleek uiteindelijk enkel echt gewond te zijn aan zijn been (gebroken?) en boven zijn oog (een snee). Toen het gebeurde liepen er meteen een aantal gidsen naar beneden. Tegen mijn gewoonte in ramptoeristte ik een beetje door van bovenaf te proberen te volgen wat er gebeurde. Het leek ons onmogelijk om hem daar weg te krijgen, want hij kon niet rechtstaan en op die plaats geraakten zelfs geen brommertjes. Terwijl wij verder naar beneden gingen, passeerden we mannen van het dorp die op wegwaren om hem te helpen. Toen wij aan de voet van de waterval zaten te eten, kwam de jongen op een soort van brancard van bamboe naar beneden. 't Is te hopen dat hij een goede reisverzekering had, maar verder leek hij redelijk ok. Die heeft weer een straf verhaal om mee naar huis te gaan. Wij bleven met een toch wel raar gevoel achter.

de waterval waar de arme jongen afviel
(waar wij zaten was hoger dan wat je op de foto ziet,
de jongen kwam ongeveer terecht op het hoogste punt dat je hier ziet)

Ondanks de Rus en de watervalpartij heb ik er een paar super dagen op zitten. Ik had eigenlijk nog een dag extra in Halongbay en in Sa Pa moeten/willen blijven. Maar ik denk dat ik nog mooie stukjes Vietnam ga tegenkomen.

Ondertussen zit ik in Hue, wat ooit de hoofdstad van Vietnam was. Het is hier super warm (te warm voor mij), maar ook wel een pak rustiger dan Hanoi. Vandaag heb ik een (niet zo'n goede) georganiseerde trip langs een tuinhuis, een tempel en wat mausolea van voormalige Vietnamese keizers gedaan. De niet al te beste nachten van de voorbije week, het slechte nieuws van het thuisfront en de hitte eisten zijn tol. Ik heb er niet zo hard van genoten, maar leerde wel twee Duitse meisjes kennen waarmee ik dadelijk iets ga eten. En morgen uitslapen!

de tuin van het tuinhuis

ps: er staan nu ook foto's bij de berichten over Yangshuo en Lijiang