Yangshuo

Dit schreef ik op 8 mei:

Toen ik vanmorgen opstond wist ik niet zo goed wat doen vandaag. Ik kon me wel voorstellen een dagje niks te doen en daarvan te genieten. Maar ik was een beetje bang dat ik daar achteraf spijt van zou hebben, omdat het mijn laatste dag in Yangshuo is. En toen begon het te regenen. En dat doet het nu, vijf uur later, nog steeds. Niet zomaar een beetje regen, maar pijpenstelen!! Dus zit ik nu zonder schuldgevoel een dagje te lezen, schrijven, zitten, kijken in de hostel.

Een week geleden had ik die lange treinrit waarvoor ik een beetje bang was. Maar het was een redelijk aangename ervaring. Behalve de iets te hoge temperatuur heb ik geen klachten. Ik deelde een coupeetje met drie Chinese mannen, waaronder twee vriendelijke die ondanks hun gebrekkig Engels toch probeerden kennis te maken.

1 mei is hier een belangrijke feestdag, wat wil zeggen dat veel Chinezen dan op reis gaan. Ze geraken naar 't schijnt heel moeilijk aan een paspoort om naar het buitenland te gaan, maar ze zijn natuurlijk ook wel een tijdje zoet met heel hun eigen landje te bezichtigen. Maar wat ik wou zeggen: daarom is het niet zo evident om een plaats te vinden op een bus of trein of om een hostel te vinden in deze periode. Ik bracht die twintig uur dus "noodgedwongen" in eerste klas door, weliswaar op het bovenste (en dus goedkoopste) bed. Eerste klas is hier een soft-sleaper, maar 'soft' is een relatief begrip. Door de warmte kon ik m'n bed iets softer maken door op in plaats van onder mijn deken te liggen. Ik heb tijdens de hele rit geen moment zitten aftellen. Het was dus best wel ontspannend. Wat ik wel deed was lezen, slapen, kruiswoordraadselen, dagboekschrijven, landschapkijken en Sukiloveluisteren.

Bij aankomst was het meteen duidelijk dat ik de provincie Yunnan (bekend om zijn jaarrond lenteklimaat) verlaten had. Het was warm en vochtig. Het Zuid-Oost-Azie-gevoel! En dat klinkt in mijn hoofd niet als een joepie-toon.

Na minder dan vierentwintig uur in Guilin geweest te zijn, nam ik de bus naar Yangshuo. Een uurtje genieten van airconditioning, om bij aankomst vast te stellen dat het in Yangshuo minstens zo warm en vochtig was. Tegen de avond begon het te regenen en dat bleef het zo'n vierentwintig uur doen.

Ik had even een dipje: ik kwam hier om te fietsen en te wandelen en in de natuur te zijnjh, maar de regen verhinderde mijn plannen. Terwijl ik iets zat te eten werd ik constant gefotografeerd. Na drie weken begin ik dat echt wel beu te worden. Als ik een euro zou vragen per foto, dan was mijn reis terugbetaald! Moet ik toch eens over nadenken, want hier loopt een meneertje rond dat een halve euro vraagt voor een foto met hem en zijn vogels.

Dinsdag bestond het regenprogramma uit een kookcursus, die ik volgde met onder andere Rachael (die ik in de hostel in Guilin ontmoette). Fijne namiddagactiviteit!

Woensdag was het droog en niet te warm. Ideaal voor een dagje fietsen in het prachtige landschap van Yangshuo. Vergezeld door een lokale gids reed ik over modderige paadjes langs allerlei tuintjes, akkers, dorpjes, de Yulong-rivier tot aan Dragon Bridge. Als ik het op mezelf had gedaan zou ik veel sneller gefietst hebben, maar langer onderweg geweest zijn door voortdurend verkeerd te rijden. Nu kreeg ik ook nog wat extra uitleg over wat we onderweg zagen. Een heel fijne dag, al had het een langere tocht mogen zijn.

Donderdag fietste ik in de andere richting, tot bij Moon Hill, een krijtrots met een gat in de vorm van de maan (?). Voor de heentocht volgde ik twee meisjes die in de hostel werken. De terugtocht deed ik op mezelf, waardoor ik kleinere paadjes kon kiezen. Ook weer een geslaagde dag!

De volgende ochtend pakte ik mijn spullen om naar een andere hostel te verhuizen. Ik had Trippers Carpe Diem ontdekt op internet, een hostel buiten het centrum van Yangshuo, uitgebaat door een Belgisch-Chinees koppel. Van daaruit deed ik vrijdag samen met Rachael een tripje naar Xingping, een oud klein stadje hier in de buurt, waar we ook een trip op de Li-rivier maakten op een bamboe-vlot-achtig ding.

De hostel hier is geweldig. Een mooi uitzicht, rustig, genoeg plaats om binnen en buiten, overdekt of niet te zitten. En hier rijden bijna geen auto's. Een hele verademing na vier nachten in het centrum van Yangshuo gezeten te hebben. Gisteren stond ik dus op 't gemak op, had een uitgebreid ontbijt en begon toen aan een wandeling in de buurt.

Mijn eerste stop was 'secret beach', een rustig plaatsje aan de Li-rivier. Heel geheim is het niet meer. Ik deelde het keienstrandje eerst met een Canadees en twee van zijn chinese studentes en nadien met een paar families en een bende Chinese jongeren.



secret beach

Toen ik moe was van het zitten, zette ik m'n wandeling door de dorpjes en velden verder. Het was echt mooi en rustig. Het zou echt perfect geweest zijn als er geen honden waren geweest. Ik ben echt bang geweest! Op een bepaald moment was ik er echt van overtuigd dat ik niet terug zou geraken zonder gebeten te worden. Normaal zijn de honden hier wel oke, maar gisteren begonnen ze serieus te blaffen te grommen naar mij. Ik weet wel dat je niet mag tonen dat je bang bent, maar ik kon toch ook niet gewoon op een groepje blaffende honden afstappen. Ik wou ook niet echt weglopen, maar ik kon niet veel anders doen. Na het zoveelste groepje honden dat mijn weg versperde, keerde ik terug naar een boomgaard waar een man aan het werk was. Ik toonde het kaartje van de hostel en hij wees in de richting vanwaar ik kwam. Ik was dus op de jusite weg... Ik probeerde duidelijk te maken dat ik bang was van de honden, maar dat was een onmogelijke missie. Er staat helaas geen hond in mijn point-it-boekje (voor de rest is het wel echt al handig geweest, Tim) en mijn geblaf en gegrom waren niet duidelijk genoeg. Maar ik ben heelhuids teruggeraakt! Het enige effect is dat ik nu dus geen wandeling meer durf te maken in de omgeving.

Morgen vertrek ik naar Nanning, mijn laatste stop in China. Vrijdag zet ik mijn eerste voet in Vietnam!

Ik begin het wel beu te worden dat ik niks op mijn blog kan posten. Hopelijk lukt het in Vietnam wel...